Saltar al contenido
Portada » A Palavra Encarnada Ferrol 2023 Sol Mariño

A Palavra Encarnada Ferrol 2023 Sol Mariño

Escolma ( para á Poesía Salvaxe) de  

NA COVA QUE O MUNDO CHAMA CORPO 

                                                                  Sol Mariño

Pão duro

os camiños todos 
que afíen seus dentes mailos meus 
nos que poda debuxar tornados e batérllelo vento transitando –humedad y yuyos 
o soño no mato dos arames 
o becho que vive sen fronteiras é 
un lagarto con alas 
a vellez da nada enrolada na poeira meu corpo unha masa enxerto de aramado 
pezas de procedencia descoñecida arrabuñan braman autodesterro 
ate ter algo que 
ver coa terra 
con calquera capa 
da terra 
namentres o desarraigo orgulloso laia ás agochadas a legalidade cúspeme na cara no espello 
imprimindo o incendio dos meus documentos a habitación sen teito da morte do meu nome 
pinga a suor ate a saliva 
adestrada moral que afuraca os corpos 
pão duro é só o ser humano 
escorrega a babuxa do escaparate 
e, acotío, asisto ao baile da cegueira 
-con pochoclo de desleixo 
non son valente por mergullarme entre as bananeiras e cuspir ao consulado 
os restos da miña nacionalidade convertida en tumba non 
mais, 
o camiño furtivo 
a noite na beira da estrada 
a moral increpada nos ollos desconfiados 
cada pedalada 
fálame si 
dun túnel salvaxe que procura a valente anarquía

Lagarta 
Convertida a noite en boureo 
de bisturís no día da aperta 
dun tambor tocado de cócoras 
agardando o chío resentido do convoi do abrente 
a carta interminábel que escribe a boca 
cebando mate ollos amargos 
bisturí intervindo o quilombo dos 
meus nervios encrechados 
son eu, maldita cun ollo pechado 
unllas zoando mosquitos 
cumbias de verbas mortas 
a piques de marchar chegando 
a tan doce Ningures
bisturí que me aperta 
rebusca pasta fresca no lixo e cabaza 
verde e húmida entre a fermentada 
leituga que aquece miña man 
descanso 
e ao non durmir quéntase miña pel no lume do día 
corren tronando 100mil eixos Lagarta 
mailo río do teu verán adoezo por telo perto 
guerrilleirxs na danza de libros sen letra 
abracadabra da sedución ecolóxica nútrese nesa man 
que revolve leituga 
son miña carne aberta en cirurxía 
a serra da faca que risca en ameaza 
liña recta 
a cunca do morteiro onde machucan 
meus dentes 
ventre cólico do mar 
un ollo fósil de Atacama 
corróeme o salitre 
de 400 e Mil ollos que aperto no meus 
quen me prende bengalas ate nas pestanas?? 
e fai ondear esa bandeira pirata 
nas fosas dos ollos caveira 
aperto contra os meus 
400 e Mil ollos 
100mil veces Lagarta

Xeada
Ela mora no México
e viaxa no tren interminábel
do pasadizo do mundo
Atravesala vida ca voz das vías
co renxer da locomotora morta na que viaxaron
meus ollos lendo a aventura dos corpos
sobre o aceiro oxidado en Norteamérica
A muller, noutra cidade noutro lugar
recolleu o pan e as súas frangullas
pasou toda a noite cortando
rebadas de pan
cos ollos pechados
soñando que cortaba seu corpo rexo
en anacos de ceo
A carne mergullada no ar
Na fiestra do piso en fronte
había un home mastigando verbas
mesturadas con migallas de pan
Movía a boca como con medo a queimarse do frío
Ela imaxinou sen estrañarse que sería pan de neve
recollido e mastigado por mastíns dos Pirineos
Non tiña medo
Ela tamén mastigara a neve e non había dor
so frío, moito frío
De camiño entre plataforma e túnel
unha muller rusa berra entre dentes verbas de ferro
corroídas pola auganeve
Ha de haber moita ferruxe e moita neve na Rusia
E moita seca neste pasaxe do tren
Ninguén fai caso da muller loura
Ola, perdoe…perdoe, oia, onde se colle o tren a…
..a…agarde non lembro do nome… como era?
Escoite, perdoe, perdoen, por que non me fan caso?
Cabrón, que fas? non des unha pancada á miña equipaxe, cabrón. Ti! ogallá pérdalo tren, así teñas que durmir nas vías!
e escóitelo trote dos cabalos de indios e vaqueiros
que se achegan a ti, e ó chegar non rifen entre eles
senón que rifen por ti e cada un leve a metade do teu corpo e…e… e non saia sangue senón terra e neve, moita neve e pan, pan de millo e centeo…e…e
por que pateáchela miña bagaxe?
Agora, a muller ten os ollos vermellos
pensa na neve, na carne, no corpo que sangra pan de millo e chora,
a muller chora.
Ó carón dos seus pés, a equipaxe:
unha bolsa de feira, plástico, estampada a cadros
a cremalleira aberta
asoma roupa branca e un sostén de encaixe vermello A muller pensa na neve
en percorrela con zapatos de charón
e viaxar no transiberiano
e ver dende a fiestra unha nena que no medio da estepa recolle xirasoles brancos
e planta sementes de lúa
Cando chegue a casa…
cando chegue… ollarei todo un día pola fiestra do meu corpo como os paxaros debullan da miña pel cada grao de saudade E durmirei ben esa noite, despois de moito tempo

A Poza de Fez 
Hai jaimas con cotra de vento 
e roupa limpa colgando dunhas a outras. 
E ti neno, chuspes debaixo e xogas ó balón 
revello, espelido, fermoso. 
Sé o meu fillo, 
anda, sé o meu fillo. 
E eu serei a nai que arrancará o velo do corpo agochado que te deu a luz e abrirei a túnica que lle cobre o corpo 
para quizais aprender xuntas a amar o noso peito espido. 
Os ollos do home veñen da mesma poza prehistórica que os que ti tapas co teu burka Maldito home, non condenes a túa mirada, non condenes o noso corpo A poza prehistórica está fermentada con merda, mofo, anguías e casca de ovo cocido como a fonte que visitan as mulleres infértiles no Chellah de Rabat. A fodida poza onde podrece a nosa mirada, cada día que inventamos un novo xogo de  mentiras para a submisión e o adestramento. 
Sexamos sinceiras, sucias. Imos desaprender. 
E mordereite, Vida, con dentes fincados de fervor, cando sexa vella, para arrincar unha engurra da túa pel curtida 
e gardala no embigo 
para alimentar á miña última cría.
Aniñada na bouza 
na cova que o mundo chama corpo 
co ollar calado coma un peto 
a última cría do paxaro escoita os segredos que ninguén lembra 
as historias sen nome de tan vellas 
o falar esqueceu as verbas todas 
e nas raíces dun Ficus xigante 
raña a terra até que entra choiva, vento e o canto da pel da serpe 
alí existen tódalas linguas 
e coreografías das desprezadas danzas as direccións das correntes da auga 
até, 
os nomes das ferramentas 
xa mortas 
que apodrecen na fragua 

O Ser estraño 
entro nos lavabos da escola secundaria 
teño pene 
os separadores dos urinarios comezan onde os xeonllos e rematan á altura da miña  cabeza 
están pensados para sermos espiadas 
 e virar espías 
despois de min entra un rapas 
son un ser estraño 
debuxarei co chorro do meu xixí na parede 
 como adolescente mal educada 
ningún dos cuartos de baño me corresponde 
o rapas olla por riba dos separadores: quere saber cal é o meu tamaño está listo para me sinalar e rir, despois cuspirme 
eu tamén estou pronta 
mais eu non tracei a liña deste mundo amargo 
a súa inocente e devastadora risada rebota no espello 
estoupa na miña cara 
e é a punta da tesoira a que debuxa un furo 
e un rego 
de sangue 
da súa gorxa
desconto os silencios 
as mortes as vidas 
fico sen nada 
desfago o futuro 
penden das miñas dedas camiños sen mapa 
e nada me pertence 
e tudo faz parte de min 
os ollos do raposo a fitarme a morderme 
engulo súa baba de luar e a min 
nada me pertence 
tudo faz parte de min 
e miña pel sae de min cada noite e envolve o tempo con recendo a leña  queimada

Meu buraco 
Na miña casa 
apareceu un buraco 
por el escorregan todos os mobles 
cada unha das cadeiras 
as escobas de dentes 
as potas 
os pratos 
eu 
vivo 
e cada día boto unha ollada para velo abismo cheo de cousas xa sen dona aboiando 
o buraco afíxose a min, 
chámame acotío, 
a lingua dun lagarto 
a enrolarse na gorxa 
chámame, fala por min 
Xa vin miñas lembranzas agardando na fileira pra pular aló embaixo 
até mesmo o meu futuro estaba un día na beira do abismo, 
alí foi dar, 
fraqueaba no seu equilibro 
como un aprendiz. 
Era no medio da noite 
eu non quixen velo que acontecía 
fun só mexar 
e ollei para outro canto. 
Fun ficando sen culleres 
revolvo co dedo no caldo 
so agardo que o buraco non leve 
as cartas que aínda non escribín 
nin os amigos que xa morreron 
Vai noites que penso entre insomnios que pregunta lle faría eu se me ollase en fite coa meniña do tal buraco: 
Entende voçê meu nojo 
meu desconforto 
meu odio ? 
oi, sior furo 
se isto ten que ver comigo
me diga, que 
é o que eu faço? 
Vai días que medra moito 
xa ten tomado todo un cuarto (ocupa) 
ás veces escoito o son 
das cousas se achegando 
o barullo do futuro 
sen extremidade nin fondo 
ven aproveitarse dalgunhas das miñas veas da aresta das miñas unllas 
dos meus mellores dentes 
devagar, devagariño 
sen preguntar nada, 
enguliu o son dos meus zapatos, 
deixou sen fala meus pasos, 
e agora, xa non importa se me achego ou me afasto. 
Non celebrei, nin sequera foi aínda, 
mais teño xa aquela pregunta que procuraba. Es ti, buraco, o presente do meu aniversario?

Iguazú 
A india Iguazú 
ten os ollos da neve 
está esperta día e noite 
poboa un anaco da terra coma se fora  terra enteira. 
Ela non é fronteira 
nin coñece máis que a pegada do pé soterrada na rocha da auga. 
Ela sabe 
como caer no abismo 
como afogalos mentireiros no seu leito e deixarlles sabor a vertixe 
viste tódolos días 
o máis fermoso traxe de festa. 
Da saia caen 
migallas de prata coma orballo de fervenza. 
A india Iguazú é translúcida 
leva colgando da man colares de seixo feitos por bolboretas 
e nunca pisa a terra porque é 
de terra feita. 
Canta en tódalas linguas 
canta en silencio. 
Ten ollos intocábeis, 
e cando mira 
toca. 
nunca vai ter dono 
máis agroma escravitude 
no seu ceibe esvarar 
na caída prateada da súa 
pollera de festa. 
Aínda así, 
baila a cabeleira da India no vento 
e paxaros e peixes percorren amantes a súa pel verde 
azul 
branca e terracota. 
Aínda que así navegue, 
a sangue da india polas veas da terra e berre ou cante ó seu berce 
cando ela queira
Aínda así sabe, 
que a queren amarrada 
Termala do último groso cabelo 
da súa infinda cabeleira 
arco da vella 
branca noite 
negra lúa 
vella memoria crisálide  
con pel e escamas sen tempo 
Un cabeza branca 
vista de aguia 
cachola de porco 
A termar co indicador 
desa cana de prata 
Deixa que mil ollos 
veñan vela India 
Non se cansan de fotografar 
sen ver 
seu nimbo 
é inicio e fin de festa 
primeiro e último fogo 
do seu dar a luz 
É o Anxo que celebra a túa morte 
e o demo que prende luz na túa lumarada de vida dos infernos 
e dos ceos 
É o primeiro estalo do mundo 
e o derradeiro aturuxo da morte por vontade

Aínda
Chovera toda a noite 
a auga escorregaba polo sumidoiro do patio Os turistas morreran ía xa meses 
no tempo daquelas choivas sobre a pel colorada 
A xerra vaise baleirando pouco a pouco da súa man 
Quero morrer doutra cousa 
ou non morrer 
máis agora, non 
Aínda 
caen ondas esvaran polo bico da xerra acariñan a boca con saudade de auga 
É agora, cando volve a chover, 
cando máis falla fai 
teu retorno fértil 
aínda que mentireiro 
A auga limpa da xerra levou consigo a da choiva máis non parou nese día de se mollar a terra co pano nas coxas 
a chalina nos ombreiros 
Se esta cociña fora de pedra e estivese prendida unha lareira 
semellaría outra a inquedanza 
Mais sería 
a mesma 
Así, baleirou a xerra 
Era ese o día para facelo 
despois do tempo 
Era ese o día 
e unha vez baleirada a ausencia 
viría Atalaia 
sería outro o conto 
viches? Sería outro o relato outro o drama outro… aínda 
sería de todos os xeitos semellante 
a si mesmo 
Mais este día ía saír todo pola xerra 
todo todo todotodotodo 
todo 
abríndose oco na osamenta 
traizoando por fin as propias ideas 
malgastando o tempo no pracer encravándose
vivindo do conto 
deixándose acariñar por, 
arrabuñando 
as formas todas do abandono 
todos os FIN posíbeis dunha película Coma corpo mollado esvaecido na terra abriría o tempo da semente 
De feito xa floreceran as buganvíleas Aínda 
sendo inverno 
si 
floreceran 
Mais 
na derradeira pinga 
aínda 
había 
máis do mesmo 
Por moito que fora ese o día 
da auga torrencial 
non quedou afogada 
a mentira da saudade 
e esta xerra pinga pinga 
e pinga 
pinga pinga e 
pinga 
semellando outro 
mais sendo 
o mesmo 
conto

Comparte

1 comentario en «A Palavra Encarnada Ferrol 2023 Sol Mariño»

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *